دیشب به سرم بازهوای دگر افتاد
در خواب، مرا سوی خراسان گذر افتاد
 چشمم به ضریح شه والاگهر افتاد
این شعر همان لحظه مرا در نظر افتاد
 با آل علی هر كه در افتاد برافتاد


این قبر غریب الغربا خسرو طوس است
این قبر مغیث الضعفا شمس شموس است
 خاک در او مرجع ارواح و نفوس است
 باید ز ره صدق بر این خاک در افتاد
 با آل علی هر که در افتاد بر افتاد



حوران بهشتی، زده اندر حرمش صف
 خیل ملك از نور طبقها همه بركف
 شاهان به ادب در حرمش گشته مشرف
 اینجاست كه تاج از سر هر تاجور افتاد
 با آل علی هر كه در افتاد برافتاد



اولاد علی شافع یوم عرصاتند
دارای مقامات رفیع‌الدرجاتند
در روز قیامت همه اسباب نجاتند
 ای وای بر آن كس كه به این دوده در افتاد
 با آل علی هر كه در افتاد برافتاد



شعر از: مرحوم سیداشرف‌الدین حسینی «نسیم شمال»



تاریخ : پنجشنبه 14 مهر 1390 | 17:37 | نویسنده : ღ رهگذر غریب ღ | نظرات

شهادت داستان ماندگاری آنانی ست که دانستند دنیا جای ماندن نیست
یادت باشد ...
خواندن این خاطره ها
شایدجرقه ای باشد برای بهتر زندگی کردن .
رفتار و زندگی شهدای ما جاذبه های زیادی داشت اما...
اما بهترین جای زندگی شان شهادتشان بوده.
شهدا چه زیبا رفتند!
برای همین حضرت امام خمینی (ره)فرمود :"شهادت هنر مردان خداست"

 

کاش از ما نپرسند بعد از شهدا چه کرده اید ...؟

آخر چه دارد بگوید انبوهی از نقطه چین ها......




تاریخ : دوشنبه 4 مهر 1390 | 19:33 | نویسنده : ღ رهگذر غریب ღ | نظرات

                شهدا شرمنده ایم ...             

       دل هامان همه ابری بود،

                           جایی باران زد و جایی رعد و برق……..

                                             جمعی پرواز کردند و جمعی پروا ، ز پرواز…….

                                 

           
               شهادت نردبان آسمان بود      ***     شهادت آسمان را نردبان بود
            

               چرا برداشتند این نردبان را؟    ***      چرا بستند راه آسمان را؟

              مرا پایی به دست نردبان بود    ***      مرا دستی به بام آسمان بود

              تو بالا رفته ای من در زمینم     ***      برادر، روسیاهم، شرمگینم



تاریخ : دوشنبه 4 مهر 1390 | 18:58 | نویسنده : ღ رهگذر غریب ღ | نظرات



تاریخ : دوشنبه 4 مهر 1390 | 18:32 | نویسنده : ღ رهگذر غریب ღ | نظرات

 

                 سراپا وسعت دریا گرفتند                          همان مردان که در دل جا گرفتند

      تمام خاطرات سبزشان ماند                     به بام آسمان ماوا گرفتند

       به دوش ما چه ماند ای دل، که وقتی       خدا را شاهدی تنها گرفتند

       چه شد ای دل که در این راه رفته            جواز وصل را بی ما گرفتند

   مگر مردان غریبی می پسندند                  غریبانه ره دریا گرفتند ؟



تاریخ : یکشنبه 3 مهر 1390 | 15:44 | نویسنده : ღ رهگذر غریب ღ | نظرات

  • paper | بلاگ اسکای | ایران موزه
  • شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات